Author: garofalakid

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή…

Ζώντας με τις λέξεις, ζώντας από τις λέξες. Ακόμα και την ύστατη στιγμή, ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έδωσε τη μάχη του γράφοντας, συνομιλώντας με τον εαυτό του και τους αναγνώστες. Το παρακάτω κείμενο είναι από τα έσχατα του μέγιστου «Γκάμπο» και το έγραψε όταν έμαθε από τους γιατρούς πως πρέπει να παλέψει σκληρά με τον θάνατο.

Γράφει ο σημαντικός Νομπελίστας συγγραφέας:

… «Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ’ αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους…

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή… Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους… Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα. Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’ αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σού ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ έβλεπα, θα έλεγα «σ’ αγαπώ» και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ’ αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’ το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις «συγνώμη», «συγχώρεσέ με», «σε παρακαλώ», «ευχαριστώ» κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα».

 

Πηγή: iefimerida.gr

Προετοιμάζοντας τα παιδιά του γυμνασίου για τις ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

Η επιτυχία θέλει μέθοδο

Οργανωμένο διάβασμα, επαναλήψεις, όχι ξενύχτια. Αυτά είναι τα βασικά συστατικά μιας πετυχημένης προετοιμασίας.

Τεχνικές αποτελεσματικής μελέτης

Παίρνουμε μια γενική εικόνα για το μάθημα που θα ασχοληθούμε ξεκινώντας από το σύνολό του. Φροντίζουμε να συγκεντρώσουμε όλες τις σημειώσεις, το τετράδιο και τα φυλλάδια που έχουμε λάβει από τον κάθε καθηγητή.

Αρχίζουμε την κανονική μελέτη του κειμένου, αλλά να δεν ασχολούμαστε από την αρχή με τις λεπτομέρειες. Οι μαθητές θα πρέπει να προσπαθήσουν να «πιάσουν» το κύριο νόημα της κάθε παραγράφου, να το υπογραμμίσουν και να βάλουν πλαγιότιτλους σε κάθε θεματική ενότητα. Να υπογραμμίζουν μόνο τα σημαντικά και όχι όλη τη σελίδα ώστε να κατέχουν τον σκελετό του αντικειμένου. Στην πορεία θα ολοκληρώσουν την κατανόηση με τις μικρές λεπτομέρειες.

Μια άλλη τεχνική είναι να συμπυκνώσουν την ύλη ενός μαθήματος σε μια σελίδα γράφοντας στο κέντρο το θέμα και γύρω του ακτινωτά όλες τις κύριες ιδέες (θεματικές ενότητες) που σχετίζονται με αυτό. Γύρω από καθεμία από αυτές μπορούν να απλώσουν ακτινωτά όλες τις επί μέρους πληροφορίες. Αυτό βοηθά τους μαθητές να βάλουν πάνω στο χαρτί, με τρόπο οργανωμένο, όλες τις πληροφορίες. Αυτή η διαδικασία μπορεί να γίνει προς το τέλος της μελέτης του μαθήματος όταν πλέον ο μαθητής θα έχει κατακτήσει την ύλη και θα μπορεί πραγματικά να ξεχωρίσει τι είναι σημαντικό.

Αν πρόκειται για θετικά μαθήματα, οι μαθητές θα πρέπει να ξέρουν ότι τα μαθήματα αυτά χρειάζονται υπομονή και σύστημα. Στο τέλος κάθε ενότητας θα πρέπει να γνωρίζουν τόσο τον τύπο όσο και τον τρόπο επίλυσης των ασκήσεων.

Όταν οι μαθητές έχουν να απομνημονεύσουν μια λίστα από ονόματα  μπορούν να δοκιμάσουν  τοποθετώντας τα με μια ορισμένη σειρά μπορεί να προκύψει κάποια λέξη (ακροστιχίδα).  Για την εμπέδωση του κάθε μαθήματος βοηθά επίσης το να προσπαθήσουν να μπουν στην καρδιά αυτού που μελετούν. Η πλήρης κατανόηση εγείρει από μόνη της ευχαρίστηση, ακόμη και αν το αντικείμενο της κατανόησης μοιάζει αδιάφορο. Αυτή η κατανόηση στη συνέχεια γίνεται πόλος έλξης για περισσότερη ενασχόληση. Έτσι οι μαθητές δεν θα πρέπει να μένουν στην επιφάνεια.

Η μελέτη χωρίς πρόγραμμα, που ακολουθεί μόνο το κέφι μας και τον τυχαίο ελεύθερο χρόνο μας, είναι ουσιαστικά χωρίς αξία. Είναι αποσπασματική, τυχαία και αναξιόπιστη. Θα πρέπει να βάλουμε ως πρώτη προτεραιότητα την μελέτη τις ημέρες που ακολουθούν μετά το κλείσιμο του σχολείου. Δεν είναι μέρες ξεκούρασης και χαλάρωσης αλλά χρόνος απαραίτητος για την προετοιμασία των μαθητών για τις σχολικές τους εξετάσεις. Ένας τρόπος να πετύχουμε τον στόχο μας είναι να καθορίσουμε αυστηρές προθεσμίες (deadlines) για κάθε μάθημα και να βάλουμε τα δυνατά μας να τις προλάβουμε. Κάποιοι μαθητές που δεν είναι εξοικειωμένοι με την θέσπιση τέτοιου προγράμματος καλό θα είναι να ζητήσουν άμεσα βοήθεια από κάποιο γονέα ή εκπαιδευτικό.

Η ρουτίνα της μελέτης 

Ξυπνάμε νωρίς το πρωί και ξεκινάμε σύντομα μετά το πρωινό το διάβασμά μας, ώστε να έχουμε χρόνο για διάλειμμα μέσα στη μέρα μας.  Όσο πιο πολλή ύλη καλύψουμε τώρα τόσο λιγότερο άγχος  θα νιώθουμε κατά την διάρκεια των εξετάσεων.

Ξεκινάμε το διάβασμα πάντα από τα πιο δύσκολα και βαρετά μαθήματα. Αυτά που κάθε φορά αναβάλλουμε για το τέλος και μετά λέμε πως   δεν προλάβαμε να διαβάσουμε!

Ο χώρος που μελετούμε να είναι καθαρός, τακτοποιημένος, φωτεινός.  Οι πρωινές ώρες (9.00-12.00) είναι κατάλληλες για ενασχόληση με πιο θεωρητικά μαθήματα. Δηλαδή για μάθηση που έχει σχέση με γεγονότα, λεπτομέρειες και καινούργιες έννοιες. Το απόγευμα(15.00-18.00) είναι καλύτερο για επαναλήψεις και για μάθηση αντικειμένων που περιέχουν λιγότερες λεπτομέρειες. Οι βραδινές ώρες (19.00-21.00) τέλος ευνοούν την κριτική επεξεργασία (π.χ. να κάνουμε το σχεδιάγραμμα που αναφέρεται πιο πάνω)

Τακτικές για την κόπωση

Αν οι μαθητές νιώσουν κόπωση  μπορούν να διακόψουν για λίγο και να κάνουν κάτι ευχάριστο.  Μπορούν να βγουν για λίγο στο μπαλκόνι ή να κάνουν λίγη γυμναστική Αντίθετα το να δουν τηλεόραση ή να διαβάσουν κάποιο άλλο βιβλίο συνήθως δεν φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Πάντως σε κάθε περίπτωση το διάλειμμα μετά από μια-μιάμιση ώρα δεν μπορεί να είναι παραπάνω από 20 λεπτά.

Η στάση του σώματος κατά τη μελέτη πρέπει να είναι με τη σπονδυλική στήλη όσο το δυνατόν πιο όρθια. Δηλαδή αποφεύγουμε να διαβάζουμε ξαπλωμένοι.

Συνιστάται στους μαθητές να καταργήσουν τον παρατεταμένο μεσημεριανό ύπνο μετά το γεύμα και να τον αντικαταστήσουν (αν χρειάζεται) με έναν σύντομο εικοσάλεπτο ύπνο κάποια άλλη στιγμή. Η διάρκεια αυτή είναι ιδανική στο να προσφέρει βαθιά αναζωογόνηση αλλά και εύκολη επαναφορά.

Για την καλύτερη λειτουργία του εγκεφάλου απαιτούνται κανονικές ώρες ύπνου το βράδυ (6-7 ώρες, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του ατόμου) ξεκινώντας από τα μεσάνυχτα.

Η    βραδινή μελέτη συγκρατείται καλύτερα στη μνήμη όταν την ακολουθεί αμέσως μετά ο ύπνος, παρά όταν παρεμβάλλεται άλλη δραστηριότητα.

Για το άγχος των εξετάσεων

Τόσο οι γονείς, όμως, όσο και οι ίδιοι οι μαθητές θα πρέπει να γνωρίζουν πως το άγχος σε περίοδο εξετάσεων είναι η φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού απέναντι σε έναν αντικειμενικό ψυχοπιεστικό παράγοντα που απαιτεί από τον μαθητή οργάνωση και τη μέγιστη δυνατή επίδοση. Το άγχος γίνεται κακός σύμβουλος όταν λαμβάνει τέτοιες διαστάσεις που μας κάνει να υποφέρουμε και μειώνει τις πραγματικές μας ικανότητες

Τα «λάθη» που συνηθίζουν να κάνουν οι γονείς

Καταστροφολογούν.                                                                                                                     —-

Συγκρίνουν τα παιδιά τους με άλλους συμμαθητές τους ή με τα μεγαλύτερα αδέρφια τους.

Απειλούν

Είναι υπερβολικά αισιόδοξοι.

Μπαίνει όλη η οικογένεια σε κατάσταση συναγερμού.

Γονείς, καλό είναι να:

Συμπαρασταθείτε στο παιδί σας.

Να είστε διαθέσιμοι, όταν εκείνο σας χρειάζεται, για να ακούσετε αρχικά τις ανησυχίες του και μετά για να το συμβουλέψετε. Με τον τρόπο αυτό διευκολύνετε την εξωτερίκευση των συναισθημάτων του και την εκτόνωση του άγχους. Οικοδομείτε συνάμα μία σχέση εμπιστοσύνης με το παιδί σας.

Να δείχνετε στο παιδί σας πως εκτιμάτε τις προσπάθειές του.

Θυμηθείτε ότι το παιδί σας είναι ήδη επιβαρυμένο με ένα δύσκολο έργο και μην το επιβαρύνετε περισσότερο με τις προσωπικές σας ανησυχίες-προσδοκίες.

 

Καλή επιτυχία στα παιδιά μας!

Η μαύρη και η λευκή πέτρα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μαύρη πέτρα, που στεκόταν στον πάτο μιας βαθιάς και σκοτεινής θάλασσας. Η μαύρη πέτρα δεν πολυκουνιόταν. Δεν της άρεσε να μετακινείται. Πότε πότε κυλούσε προς τα εκεί που την πήγαιναν τα ρεύματα, πάντα στην ίδια θάλασσα, πλάι στις ίδιες πέτρες, στα ίδια κοράλλια.
Κυλούσε αργά, γιατί ήταν κάπως μεγάλη και βαριά. Η μαύρη πέτρα άκουγε με ενδιαφέρον τις ιστορίες όσων έκαναν ταξίδια μακρινά και καμιά φορά τους ζήλευε. Μα, δεν ήθελε να αφήσει τα γνώριμα νερά της. Αγαπούσε την ασφάλεια της γειτονιάς της.

Μια μέρα, εκεί που στεκόταν, είδε κοντά της μια λευκή πέτρα. Ήταν κάτασπρη σαν το γάλα, μικρή και αεικίνητη. Έλαμπε σα διαμάντι μέσα στο σκοτεινό βυθό. Τα περαστικά ψάρια σταματούσαν, τη χάζευαν και της έπιαναν κουβέντα. «Ποιο καλό ρεύμα σε έφερε στα μέρη μας; Πού υπάρχουν κι άλλες σαν εσένα;», τη ρωτούσαν με ενθουσιασμό. Η λευκή πέτρα απαντούσε σε όλους με ευγένεια ότι ερχόταν από το βορά. Και η αλήθεια είναι ότι κέρδιζε με τον τρόπο της όλους τους γείτονές της. Μόνο η μαύρη πέτρα την κοιτούσε καχύποπτα. «Καλά, δε βρήκε κανένα καλύτερο μέρος να πάει; Δίπλα μου έπρεπε να σταθεί; Τώρα όλοι θα κοιτούν αυτή και θα τη θαυμάζουν!», μονολογούσε συνέχεια. Κάθε φορά που έμεναν μόνες, έβρισκε ευκαιρία και της έδινε μια σπρωξιά, για να τη στείλει πέρα, μακριά. Στην αρχή, η λευκή πέτρα χαιρόταν, γιατί νόμιζε ότι ήθελε να γίνουν φίλοι και της ανταπέδιδε παιχνιδιάρικα τις σπρωξιές με άλλες σπρωξιές.

Περνούσαν οι μέρες και τα χτυπήματα της μαύρης πέτρας δυνάμωναν. Μέχρι που η λευκή πέτρα αποφάσισε να πάει να της ζητήσει το λόγο. Την πλησίασε και καθώς ετοιμαζόταν να της μιλήσει, συνέβη κάτι το αναπάντεχο. Ένιωσε κάτι να την ακουμπά και ταυτόχρονα έχασε την επαφή με την άμμο από κάτω της. Ήταν ένας δύτης. Καθώς περνούσε από εκεί την είδε και χωρίς να χάσει καιρό, την πήρε στα χέρια του. Την ίδια τύχη είχε και η μαύρη πέτρα. Ο δύτης θαύμασε και τις δυο τους μέσα στα χέρια του. Η ομορφιά της μιας αναδείκνυε την ομορφιά της άλλης. Η αντίθεσή τους ήταν συμπληρωματική, πραγματική έμπνευση! Την επόμενη στιγμή, οι πέτρες βρέθηκαν σφηνωμένες στη στενή τσέπη του, η μια πάνω στην άλλη. Δεν μπορούσαν να ανασάνουν. Δεν είχαν βρεθεί ποτέ τους τόσο κοντά.

Ήξεραν και οι δυο ποιο θα ήταν το μέλλον τους. Ήταν σε απόγνωση. Κάτι τέτοιο έπρεπε με κάθε τρόπο να αποτραπεί. Κοιτάχτηκαν καλά καλά. Μια ιδέα πέρασε από το μυαλό τους σαν αστραπή. Χωρίς καθυστέρηση, άρχισαν να σπρώχνονται με όση δύναμη τους είχε απομείνει. Μάλιστα μιλούσαν η μια στην άλλη και αλληλοεμψυχώνονταν. «Τι, μόνο αυτό έχεις;», ρωτούσε η μαύρη και η λευκή αποκρινόταν «Ναι, γιατί εσύ έχεις κάτι καλύτερο;. «Τώρα με προσβάλλεις!», έλεγε η μαύρη και η λευκή ανταπαντούσε «Μωρέ, τσάμπα πήγε η εξάσκηση που έκανες τόσο καιρό; Στα δύσκολα σε θέλω!». Ο δρόμος προς την ελευθερία ήταν ένας και είχε πόνο. Σε μια στιγμή, ο δύτης σταμάτησε. Αυτή ήταν η ευκαιρία τους! Κοιτάχτηκαν συνωμοτικά και πήραν όση φόρα μπορούσαν. Το χτύπημα ήταν τόσο δυνατό, που μέσα σε ένα δευτερόλεπτο προσγειώθηκαν στην άμμο, μερικά μέτρα η μια από την άλλη κι έμειναν εκεί για ώρες αναίσθητες.

Όταν άρχισαν να συνέρχονται από το χτύπημα έκαναν μια στροφή και έψαξαν τους εαυτούς τους. Επιτέλους, ήταν ελεύθερες! Όμως, ο απολογισμός ήταν τρομαχτικός. Η μαύρη πέτρα είχε μια βαθιά ρωγμή και η λευκή είχε χάσει ένα κομμάτι της. Προσπαθώντας να συνέλθουν από το σοκ, αναζήτησαν αυθόρμητα η μια την άλλη. Κύλησαν κοντά. Ύστερα κι άλλο. Προσπαθούσαν να συνειδητοποιήσουν τι είχε συμβεί. Δε μιλούσαν. Μόνο ακούμπησαν για λίγο μεταξύ τους, σα να επιθυμούσαν την επούλωση των πληγών τους, σα να ζητούσαν τη φροντίδα η μια της άλλης. Και το λίγο έγινε πολύ και το πολύ έγινε για πάντα.

Έμειναν ενωμένες για πάντα. Πότε στέκονταν ακίνητες και πότε ταξίδευαν. Κι όταν ακόμα άρχισαν να κιτρινίζουν από τα βρύα και τις λειχήνες στην επιφάνειά τους, γνώριζαν ότι υπάρχει κάτι που τις ενώνει. Αυτό το κάτι είχε λίγο από το λευκό της μιας και λίγο από το μαύρο της άλλης. Αυτό το κάτι μένει αναλλοίωτο στο χρόνο. Σε αυτό το κάτι δεν πάτησε κανείς. Ποτέ.

Είχαν για πάντα η μια την άλλη.

Ευγενία Δουβαρά

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο